Lifestyle

Të varfërit na japin më shumë seç u japim ne atyre

Solidariteti lind nga një lëvizje spontane e shpirtit, e megjithatë ajo grua, shpirtin ta këput. Kur përpiqet ta ushqejë ende me kafshata të vogla djalin e saj të madh …. dashuria e nënës ndryshon botën.

Në numrin special dedikuar Nënës Terezë, nuk kishte sesi të mungonte një reportazh për atë kategori njerëzish që shenjtorja ua kushtoi gjithë jetën, të varfërve. Sa herë nisem për punë kryqëzoj rrugën me një grua, e cila në njërën dorë tërheq burrin e saj të sëmurë ndërsa përpiqet të qetësojë djalin rreth të 18-ve, po ashtu të sëmurë. Tashmë prej një viti e shoh të endet çdo ditë aty para sheshit Nënë Terezë, duke kërkuar lëmoshë. Është e vetmja, e cila më bën të reflektoj dhe ta kuptoj më mirë realitetin. Është varfëria më therëse, që më shohin sytë gati çdo ditë. Besoj të gjithëve ju bie në sy, jo dora e shtrirë e saj për të fituar diçka, por ajo dhembja e paskaj që e ka mbërthyer atë mesogrua. 100 halle, 100 probleme, të cilat fillojnë nga skamja. Ajo nuk ka për të shtruar djalin edhe burrin në ndonjë qendër, as të paguaj dikë për tu përkujdesur në shtëpi, në fakt, as nuk ka një çati  të hajrit mbi kokë. Portreti i saj mbetet në kokën time gjatë. Solidariteti lind nga një lëvizje spontane e shpirtit, e megjithatë ajo grua, shpirtin ta këput. Kur përpiqet ta ushqej ende me kafshata të vogla djalin e saj të madh …. dashuria e nënës ndryshon botën. Ajo është vetëm një prej qindrave familjeve të varfra shqiptare, që e sheh se ta pret rrugën… Ky është realiteti ynë, megjithëse nuk duam ta shohim, sepse na pëlqen të besojmë se ashtu si në botën virtuale, kur përpiqemi t’i rrëfejmë tjerëve jetën tonë, të cilën e prefeksionojmë falë filtrave, ashtu është edhe jashtë saj. Jetojmë në një kohë të jashtëzakonshme, kur secili prej nesh, në një vend ku funksionon rregulli dhe ligji duhet të shkojë përpara, të ecë dhe të arrijë diçka në jetë, megjithatë varfëria vazhdon të na shoqërojë gjithmonë, madje ndjeshëm kohët e fundit. Nëse do të mund ta kapërcenim sfidat e tjera do të ishin shumë më të thjeshta. Por si duket edhe për Kosovën vlen thënia se “të pasurit po bëhen edhe më të pasur ndërsa të varfrit po varfërohen edhe më shumë”, nëse duam ta shohim këtë realitet e kemi çdo ditë para syve. Përballë luksit është uria dhe këtu nuk bëhet fjalë për ato raste spontane që vet individët duan të japin kontributin e tyre, por për një fenomen gjithnjë e në rritje, që kërkon vëmendje institucionale dhe sociale. Varfëria nuk është sëmundje e pashërueshme, është e vështirë për tu çrrënjosur, por nesh nuk mungon vullneti për të ndërmarrë nisma të tilla. Përndryshe duart e shtrira për lëmosh, për të mbajtur shpirtin gjallë do të shtohen, pikërisht aty përballë zyrave tuaja dhe nën këmbët e shenjtores shqiptare, që mision të vetëm të jetës pati ndihmën për të varfrit.

“Kam zgjedhur varfërinë për njerëzit tanë të varfër. Por jam e nderuar të marr çmimin Nobel në emër të urisë, zhveshjes, të pastrehëve, të verbërve, të sëmurëve, të atyre njerëzve që janë të padëshiruar, që nuk i do njeri. Nuk kujdesen për ta. Njerëzit që ndihen të braktisur nga shoqëria dhe të refuzuar nga të gjithë.” – Nënë Tereza. 

admin

Artikujt e tjetrë